Αγαπημένο συνοδευτικό κροατικών, απαραίτητο συστατικό σε μερικές από τις πιο λαχταριστές παραδοσιακές συνταγές, αλλά και εξαιρετική πρόταση για κυρίως γεύμα. Το ρύζι αποτελεί αναμφισβήτητα ένα από τα σημαντικότερα διατροφικά είδη που δε λείπει από καμία κουζίνα σε όλο τον κόσμο. Αρκεί να αναλογιστεί κανείς ότι το ένα πέμπτο των θερμίδων που καταναλώνονται παγκοσμίως προέρχονται από την κατανάλωση ρυζιού.

Η ιστορία του ρυζιού χάνεται στα βάθη των αιώνων, ενώ την καταγωγή του διεκδικούν από κοινού Ασία και Αφρική. Στην Ευρώπη εμφανίστηκε για πρώτη φορά όταν το μετέφεραν στρατιώτες του Μεγάλου Αλεξάνδρου από την κοιλάδα του Ινδού, καθώς οι Ρωμαίοι το γνώριζαν αλλά δεν το καλλιεργούσαν. Στην Ελλα?δα οι πρώτες καλλιέργειες ρυζιού ξεκίνησαν μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και έκτοτε ρίζωσαν στην ελληνική γη, καθώς σήμερα η χώρα όχι απλώς καλύπτει τις ανάγκες της από την εγχώρια παραγωγή, αλλά εξάγει κιόλας μέρος αυτής.

Το ρύζι αποτελεί πλούσια πηγή σύνθετων υδατανθράκων, πρωτει?νών και άλλων ανόργανων στοιχείων. Δεν περιέχει χοληστερόλη και άλλα λίπη, ενώ διαθέτει φυτικές ίνες, κάλιο, μαγνήσιο, φωσφόρο, σίδηρο, βιταμίνες Β και Ε. Επιπλέον, είναι εύπεπτο, δεν ενοχοποιείται για αλλεργίες και, σε αντίθεση με το σιτάρι, δε διαθέτει γλουτένη, η οποία μπορεί να προκαλέσει ποικίλα προβλήματα σε άτομα που πάσχουν από δυσανεξία.

Γλασσέ, καρολίνα, νυχάκι, bonnet, basmati, jasmine, τα?είδη ρυζιού ως έτοιμου προι?όντος είναι πολλά και διάφορα, και προορίζονται για διαφορετικές συνταγές και είδη μαγειρέματος. Ωστόσο η βασική κατηγοριοποίηση του ρυζιού είναι σε 3 τύπους και έχουν να κάνουν με την επεξεργασία του.

Καστανό ή ακατέργαστο:

Πρόκειται για το ρύζι που προέρχεται από την πρώτη αποφλοίωση και αποτελεί μακράν τη θρεπτικότερη και?πλέον ωφέλιμη εκδοχή του ρυζιού. Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι αυτό το είδος ρυζιού διαθέτει βιταμίνες σε δεκαπλάσιο ποσοστό. Απαιτεί ωστόσο πολύ περισσότερο χρόνο βρασμού, λασπώνει εύκολα και είναι πολύ ευάλωτο σε αλλοιώσεις και ευαίσθητο στις αλλαγές θερμοκρασίες. Έτσι, παρά τις υψηλές διατροφικές του αρετές, στο Δυτικό κόσμο έχει αντικατασταθεί χάριν ευκολίας από τα άλλα δύο είδη ρυζιού.

Λευκό:

Ο συγκεκριμένος τύπος ρυζιού προέρχεται από το ξύσιμο?και το «γυάλισμα» του καστανού ρυζιού και αποτελεί αναμφισβήτητα τη δημοφιλέστερη επιλογή στα σύγχρονα νοικοκυριά, χάρη στην ωραία σπυρωτή του εμφάνιση και την ταχύτητα βρασμού στα μόλις 10 λεπτά. Ωστόσο, πρόκειται για ένα ρύζι με χαμηλή διατροφική αξία, καθώς η επεξεργασία του οδηγεί σε απώλεια του μεγαλυτέρου μέρους των αρχικών βιταμινών του.

Κίτρινο:

Αποτελεί τη χρυσή τομή ανάμεσα στους δύο τύπους ρυζιού, καθώς συνδυάζει σε κάποιο βαθμό τη διατροφική αξία με?την ευκολία μαγειρέματος. Το κίτρινο του χρώμα οφείλεται στην υδροθερμική του επεξεργασία, ένα είδος βρασμού του αναποφλοίωτου ρυζιού, με τον οποίο επιτυγχάνουμε την «αποτύπωση» μέρος των θρεπτικών συστατικών του φλοιού στον εσωτερικό κόκκο. Στη συνέχεια, το κίτρινο ρύζι «ξύνεται» όπως και το λευκό. Οι βιταμίνες του είναι λιγότερες από το καστανό, αλλά και πάλι περισσότερες σε σύγκριση με το λευκό.

 Tip:

Για να αποφύγουμε το γνωστό λάσπωμα του πιλαφιού και να πετύχουμε σπυρωτή υφή, μια καλή ιδέα είναι να σοτάρουμε αρχικά το ρύζι σε κάποια λιπαρή ουσία, βούτυρο ή λάδι, και στη συνέχεια να προσθέσουμε το νερό μετρημένο με ακρίβεια.