Κάποτε τα γιορτινά τραπέζια έμοιαζαν τεράστια. Ίσως επειδή ήμασταν εμείς μικροί. Θυμόμαστε καρέκλες που έρχονταν από τα διπλανά δωμάτια για να χωρέσουν όλοι, πιατέλες που περνούσαν από χέρι σε χέρι, τα «καλά» σερβίτσια που έβγαιναν από το ντουλάπι μόνο τέτοιες μέρες. Τους μεγάλους να μιλούν όλοι μαζί, τα παιδιά να εξαφανίζονται κάτω από το τραπέζι και να επιστρέφουν την ώρα του γλυκού. Το μενού πάνω-κάτω κοινό, σε κάθε σπιτικό. Υπήρχε κρέας, σαλάτες, ορεκτικά, ποτήρια που δεν άδειαζαν ποτέ από κρασί.

Από τότε, πολλά άλλαξαν. Οι οικογένειες άλλαξαν, οι συνήθειες επίσης. Οι συνταγές ταξίδεψαν, οι γεύσεις έγιναν πιο τολμηρές, τα τραπέζια μας άνοιξαν σε επιρροές από διαφορετικές κουζίνες. Εκεί που κάποτε υπήρχαν τα απολύτως καθιερωμένα, σήμερα μπορεί να εμφανιστεί ένα ταρτάρ, ένα καρπάτσιο ή ένα brisket που ψήνεται υπομονετικά για ώρες.

Κάτι όμως παραμένει πεισματικά ίδιο: η χαρά να μαζευτούμε. Να βρούμε ξανά τις θέσεις μας γύρω από ένα τραπέζι, να γεμίσουμε τα ποτήρια, να μοιραστούμε πιάτα, ιστορίες και χρόνο. Αυτό είναι ίσως το πιο σταθερό συστατικό κάθε γιορτινού μενού.

Στο φετινό τραπέζι της γιορτής, το μενού είναι κοσμοπολίτικο, αλλά η διάθεση παραμένει ζεστή και οικεία. Η αρχή γίνεται με ταρτάρ από φιλέτο μόσχου με κρέμα vitello tonnato, μια κομψή συνάντηση δύο κλασικών γεύσεων. Στη συνέχεια, στο παιχνίδι μπαίνει το καρπάτσιο παντζαριού με κατίκι, ρόκα και gel ξυδιού, πιάτο δροσερό, γήινο και γεμάτο χρώμα. Στο κέντρο του τραπεζιού έρχεται το αργοψημένο brisket με πουρέ ψητής γλυκοπατάτας και μουστάρδα Dijon με μούστο. Πλούσιο, τρυφερό και γευστικό, είναι από εκείνα τα πιάτα που φτιάχτηκαν για να μοιράζονται. Και στο τέλος, την παράσταση κλέβει το επιδόρπιο: Μια πορτοκαλόπιτα μιλφέιγ, όπου το γνώριμο γλυκό από τα παλιά, φέρνει κάτι από τις γιορτές που θυμόμαστε και το “παντρεύει” με τον τρόπο που μας αρέσει να μαγειρεύουμε σήμερα.

Το γιορτινό τραπέζι μπορεί να αλλάζει καθώς τα χρόνια περνούν. Η ανυπομονησία, όμως, μέχρι να καθίσουμε δίπλα σε αυτούς που αγαπάμε, ευτυχώς δεν αλλάζει ποτέ.