Τα Χριστούγεννα είναι στον δρόμο, αλλά ο φούρνος είναι ήδη αναμμένος. Στον πάγκο έχει μείνει λίγο αλεύρι, το βούτυρο μαλακώνει σε ένα μπολ, κάποιος τρίβει τη φλούδα ενός πορτοκαλιού. Ανοίγει το πρώτο βαζάκι: κανέλα. Ύστερα γαρύφαλλο, βανίλια, μοσχοκάρυδο. Σε λίγο, όλο το σπίτι θα μυρίσει Χριστούγεννα. 

Βλέπεις, μπορεί όλοι να ανυπομονούμε για τα γιορτινά γεύματα, αλλά η αλήθεια είναι ότι οι γιορτές αποκτούν γεύση πριν στρωθεί το τραπέζι. Η εμπειρία αρχίζει με τα μπαχαρικά που πέφτουν στη ζύμη, σιγοβράζουν σε ένα ζεστό ρόφημα, σκορπίζονται πάνω στα γλυκά και κάνουν όλο το σπίτι να μοσχοβολάει για ώρες. 

Δεν είναι τυχαίο πως τα μπαχαρικά έχουν τόσο ισχυρή θέση στη γιορτινή μας μνήμη. Ένα άρωμα αρκεί για να μας γυρίσει χρόνια πίσω, σε κουζίνες γεμάτες ταψιά, σε κουραμπιέδες που περιμένουν την άχνη τους, σε ζεστά ψωμιά που μόλις βγήκαν από τον φούρνο. Και το ωραίο είναι πως δεν περιορίζονται στα γλυκά. Μια πρέζα κανέλα ή μοσχοκάρυδο μπορεί να δώσει βάθος σε μια σάλτσα, το γαρύφαλλο να αρωματίσει ένα γιορτινό ψητό, ενώ το κάρδαμο και το τζίντζερ βρίσκουν θέση σε μαρινάδες, chutneys και συνοδευτικά. 

Η κανέλα και το γαρύφαλλο κρατούν παραδοσιακά τους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Αγαπούν το μήλο, το πορτοκάλι, το μέλι και τους ξηρούς καρπούς και χαρίζουν στα γιορτινά γλυκά τη γνώριμη ζεστασιά τους. Το τζίντζερ προσθέτει μια πιπεράτη ένταση, το κάρδαμο νότες δροσερές και εσπεριδοειδείς, ενώ το μοσχοκάρυδο με το βαθύ, ζεστό του άρωμα ταιριάζει υπέροχα σε ψωμιά και ζύμες. Και βέβαια ο γλυκάνισος, με το γλυκό και χαρακτηριστικό άρωμά του, σπάνια περνά απαρατήρητος. 

Τα μπαχαρικά δεν αγαπούν το “πολύ”, προτιμούν το “τόσο-όσο”. Τα περισσότερα λειτουργούν καλύτερα όταν χρησιμοποιούνται με μέτρο, αφήνοντας χώρο στα υπόλοιπα υλικά να ακουστούν. Φρεσκοτριμμένο μοσχοκάρυδο, ξύλο κανέλας που σιγοβράζει αντί για σκόνη ή γαρύφαλλο που κοπανίζεται την τελευταία στιγμή μπορούν να κάνουν αισθητή διαφορά στο άρωμα της συνταγής. 

Στη δική μας χριστουγεννιάτικη κουζίνα, βέβαια, περίοπτη θέση έχει και η μαστίχα Χίου. Λίγη, καλά κοπανισμένη, αρκεί για να δώσει στους κουραμπιέδες έναν ιδιαίτερο αρωματικό χαρακτήρα. Δίπλα στη βανίλια και το βούτυρο, κάνει την κλασική συνταγή λίγο πιο ξεχωριστή, χωρίς να της στερεί τίποτα από τη γνώριμη γεύση της. 

Τέλος, σειρά παίρνει το χριστουγεννιάτικο ψωμί. Ζύμη που παίρνει τον χρόνο της για να φουσκώσει, καρύδια, αμύγδαλα ή φουντούκια και γενναιόδωρες δόσεις από μοσχοκάρυδο και γλυκάνισο. Το ψωμί παίρνει τον δρόμο για τον φούρνο, ψήνεται, ροδίζει και σε ανταμείβει για την υπομονή σου, όταν επιτέλους βγαίνει, σκορπώντας σε όλο το σπίτι τη μυρωδιά της ευτυχίας.