Μέχρι το 1850 ήταν μια ακατοίκητη περιοχή με το όνομα «Εύμορφη Εκκλησιά - Ομορφοκκλησιά» από τον ομώνυμο ναό της περιοχής. Τότε, άρχισαν να καταφθάνουν οι πρώτοι κάτοικοι, κυρίως από την περιοχή της Δωρίδας του νομού Φωκίδας, οι οποίοι έφτιαξαν προσωρινές κατοικίες, που με τον καιρό πολλαπλασιάζονταν λόγω της μεγάλης ανάπτυξης της Αθήνας. Σήμερα είναι το γνωστό μας Γαλάτσι. Υπάρχουν διάφορες εκδοχές για την προέλευση του ονόματος «Γαλάτσι». Η επικρατέστερη είναι ότι το 1851, κάποιος Συμεών Γαλάκης αγόρασε στρέμματα γύρω από την Αγία Γλυκερία. Σύμφωνα με την ιδιωματική προφορά των Αθηναίων, το όνομα του έγινε «Γαλάτσης», εξού και το «Γαλάτσι». Η ιστορία του Δήμου Γαλατσίου άρχισε να ξετυλίγεται μόλις στις αρχές του 20ού αιώνα. Το καμίνι ήταν η αιτία για τη δημιουργία οικισμού γύρω από αυτό. Το εργατικό δυναμικό της ασβεστοκάμινου αποτέλεσε και τον πρώτο μόνιμο πληθυσμό του Γαλατσίου.

Όσο για το καμίνι και την ιστορία του; Βρίσκεται στην οδό Καραϊσκάκη, είναι τύπου Hoffman και ιδιοκτήτες του ήταν δύο Έλληνες από την Κρήτη ονομαζόμενοι Τσιδάκης και Μιχαλάκης. Η ασβεστοκάμινος είναι γνωστό ότι κατασκευάστηκε το 1933 από Γερμανό μηχανικό και Έλληνες τεχνίτες από τη Δράμα. Η λειτουργία του εν λόγω καμινιού χωρίζεται σε δύο περιόδους σε σχέση με το είδος της πρώτης ύλης της καύσης. Στην πρώτη περίοδο χρησιμοποιούσαν κάρβουνο το οποίο οι θερμαστές έριχναν από το δώμα μέσω των οπών τροφοδοσίας, τα γνωστά φουγαράκια. Μετά το 1958 το κάρβουνο αντικαταστάθηκε από το πετρέλαιο. Γύρω στο 1970 το καμίνι έπαψε να λειτουργεί. Σήμερα, ο ισόγειος χώρος του παλαιού εργοστασίου Ασβεστοποιίας έχει μετατραπεί σε ένα μοντέρνο Πολιτιστικό Κέντρο, διατηρώντας, όμως, τον όγκο και τα βασικά μορφολογικά χαρακτηριστικά της τότε ασβεστοκάμινου.

Από το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα στην ευρύτερη περιοχή του Γαλατσίου, λειτουργούσαν κατά καιρούς –εκτός από τα ασβεστοκάμινα- υποτυπώδη, πρωτόγονα λατομεία, που κάλυπταν πρόσκαιρες, περιστασιακές ανάγκες μικρών έργων. Από τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα όμως, όταν άρχισε σταδιακά η κατασκευή των βασικών αστικών υποδομών, η ζήτηση δομικών υλικών-προϊόντων επεξεργασίας της πέτρας, αυξάνονταν με γρήγορους ρυθμούς. Το Γαλάτσι διέθετε και πλούσια αποθέματα πέτρας καλής ποιότητας και εγγύτητα στα σημεία ζήτησης. Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1930, λοιπόν, στήθηκαν στην περιοχή δεκάδες μικρά και μεγάλα νταμάρια.

Αυτό που χαρακτηρίζει όμως την ιστορία του Γαλατσίου είναι σίγουρα το παλαιό βυζαντινό εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου, που έχει το προσωνύμιο «Ομορφοκκλησιά» λόγω της χάρης και της κομψότητάς του και τοποθετείται στην Λεωφόρο Βεΐκου. Χτίστηκε τον 12ο αιώνα πάνω στα λείψανα παλαιοχριστιανικής εκκλησίας. Ο κομψός ναός κατέστη γνωστός όχι μόνο στον χώρο των βυζαντινολόγων αλλά και των ζωγράφων, κυρίως από την παράσταση στον τρούλο του Παντοκράτορα, που διασώζεται σε αρκετά καλή κατάσταση, παρά τις κακουχίες που υπέστη στη διαδρομή των αιώνων.

Στην εποχή μας, το Γαλάτσι είναι ένας από τους πιο πράσινους δήμους της Αθήνας, καθώς το Άλσος Βεΐκου, το Αττικό Άλσος και τα Τουρκοβούνια χαρακτηρίζουν μορφολογικά την περιοχή. Το Γαλάτσι δεν είναι μια περιοχή απρόσωπη που απλά εκτείνεται και επιβιώνει στα βόρεια προάστεια της Αθήνας... είναι ένας τόπος με ομορφιά, ιστορία, καλό φαγητό και πλατείες που γεμίζουν με την αύρα των ανθρώπων του. Είναι μια πυκνοκατοικημένη γωνιά που συνορεύει νότια με τον Δήμο Αθηναίων και διατηρεί τη λαϊκή της αίγλη στο πέρασμα των χρόνων.