«Εάν αποσυνθέσεις την Ελλάδα, σου απομένουν μια ελιά, ένα αμπέλι κι ένα καράβι» έγραφε ο Ελύτης συμπυκνώνοντας μέσα σε μία φράση τη «ραχοκοκαλιά» ενός ολόκληρου λαού από τις «μεθυστικές» λατρευτικές τελετές του Διονύσου μέχρι σήμερα.

Το κρασί έχει «ποτίσει» την ταυτότητα και την ψυχή μας. Αποτελεί σταθερά στην κουλτούρα και τον πολιτισμό μας. Από τα αρώματα, τις υφές και τις γεύσεις του γεννιούνται η γιορτή και η συνάντηση. Τα αμπέλια κάθε χρόνο προσκαλούν τους παραγωγούς τους στο καθιερωμένο ραντεβού του Σεπτεμβρίου για τον τρύγο, το πρώτο βήμα της διαδικασίας για να μεταμορφωθεί το σταφύλι σε «εμφιαλωμένη ποίηση».

Ο χορός υπό τον ήχο του λαούτου, του βιολιού και άλλων μουσικών οργάνων, το γλέντι και το φαγοπότι αποτελούσαν αναπόσπαστο κομμάτι της συγκομιδής της πρώτης ύλης, με τους παραγωγούς να τραγουδούν τη γέννηση της νέας σοδειάς. Τ’ αμπέλια ήταν το φόντο για τη μεγάλη γιορτή του κρασιού που ξεκινούσε και σύντομα θα επεκτεινόταν στα πατητήρια, τα οποία θα πλημμύριζαν κέφι, μεράκι και μελωδίες. Τα αρώματα που αναδύονται με το άνοιγμα των βαρελιών «παρασύρουν» παραγωγούς και περιπατητές σε μία μυσταγωγία για τη δοκιμή της νέας σοδειάς. Σήμερα, η γιορτή κατά το άνοιγμα των πιθαριών και των βαρελιών παραμένει ένας «ύμνος στην παρέα» παρά τις ευκολίες που προσφέρει η σύγχρονη τεχνολογία.

Τα παλαιότερα χρόνια, οι αμπελουργοί σε κάθε γωνιά της Ελλάδας συνήθιζαν να τιμούν τη σοδειά με διάφορες δοξαστικές τελετουργίες. Στις νησιωτικές περιοχές, για παράδειγμα χάριν, άνδρες, γυναίκες και παιδιά μαζεύονταν την 1η του Σεπτέμβρη, για να βουτήξουν ένα τσαμπί σταφύλι στη θάλασσα -αφού το «αστρονομούσαν» το προηγούμενο βράδυ, αφήνοντάς το να ξεκουραστεί κάτω από τα άστρα. Όσο για τα μέρη που δεν έφτανε η δροσιά και ο αφρός του κύματος, συνήθιζαν να αφήνουν ατρύγητη μια μικρή άκρη του αμπελιού ευχαριστώντας έτσι τις θεότητες της γης.

Το κρασί πρωταγωνιστεί στην παράδοσή μας συμβολίζοντας την αφθονία και την ευτυχία. Από τις λαϊκές ρήσεις που θέλουν τον «οίνο να ευφραίνει καρδίαν», μέχρι τα γαμήλια έθιμα που απαιτούν την παρουσία του κατά την προετοιμασία της νύφης -η οποία πρέπει να πιει για να είναι γλυκά τα επόμενα χρόνια του έγγαμου βίου. Και φυσικά, αν κάποιος τίμησε το κρασί περισσότερο από όσα έχουν ήδη αναφερθεί, τότε αναφερόμαστε στην ίδια μας τη θρησκεία, η οποία το συμπεριλαμβάνει στα μυστήριά της δίνοντάς του ιδιαίτερα ξεχωριστό συμβολισμό, αφού κοινωνείται στους πιστούς ως το «αίμα» του Κυρίου.

Με οδηγό την εμπειρία γύρω από το μεθυστικό άρωμα και τη γεύση, το κρασί δημιούργησε ένα νέο είδος εναλλακτικού τουρισμού. Ο οινοτουρισμός συγκεντρώνει κάθε χρόνο όλο και περισσότερους τουρίστες που επιθυμούν να «ενωθούν» με την παραγωγή του κρασιού. Οι αμπελώνες και τα οινοποιεία ανοίγουν τις πύλες τους και το ταξίδι που ξεκινά προκαλεί όλες τις αισθήσεις του επισκέπτη ο οποίος συμμετέχει στη συγκομιδή, ενημερώνεται για τη διαδικασία παραγωγής και φυσικά δοκιμάζει το τελικό προϊόν -αυτή τη φορά έχοντας γνώση και όχι απλή πληροφόρηση για τις ποικιλίες, τις γεύσεις και τα αρώματα.

Το κρασί έχει καταφέρει, από την ελληνική μυθολογία μέχρι σήμερα, να συνδέσει άρρηκτα το όνομα και την ποιότητά του με την Ελλάδα. Οι δρόμοι που άνοιξε συνθέτουν έναν χάρτη εμπειριών, πρωτότυπων ιδεών, δημιουργίας και παράδοσης. Οι ελληνικές ετικέτες κατέκλυσαν τα εμπορικά μονοπάτια, ταξιδεύουν σε κάθε γωνιά του πλανήτη και αποτελούν παγκόσμιους γαστρονομικούς πρεσβευτές της χώρας μας.

Από το σπόρο του αμπελιού μέχρι το σηκωμένο για πρόποση ποτήρι στο τραπέζι μας, το κρασί ζητά τη συνάντηση, τη γιορτή και το γλέντι. Και αυτό, γιατί αν το κλήμα έχει καλή παρέα, το μόνο σίγουρο είναι πως θα δημιουργήσει μία ακόμα καλύτερη!