Όλοι όσοι κάποτε υπήρξαν παιδιά, όλο και κάτι έχουν να θυμούνται από εκείνην.  Όποιον και αν ρωτήσεις, κάποια νόστιμη ιστορία θα έχει να σου αφηγηθεί. Από τότε που έμπαινε στο σπίτι της και ξεχύνονταν τα αρώματα από την πίτα που μόλις είχε ψήσει. Ή το γλυκό που έφτιαχνε με μοναδική μαεστρία. Ή το μαγειρευτό που μόνο εκείνη ήξερε να ετοιμάζει με τόση τέχνη. Μόνο εκείνη.

Ποια άλλη; Η γιαγιά.

Δυο φορές μαμά μας…

Η θέση της γιαγιάς στην ελληνική οικογένεια, και ακόμη περισσότερο στην ελληνική κουζίνα, είναι παροιμιώδης, θρυλική. Εκείνη έχει πάντα τον τρόπο της. Σε κάθε πράγμα και ακόμη περισσότερο στη μαγειρική και τη ζαχαροπλαστική. Μπορεί να μην έχει φάει τη ζωή της να παρακολουθεί food bloggers και εκπομπές μαγειρικής. Μπορεί να αγνοεί κάποια περιζήτητα σήμερα και εξεζητημένα υλικά, που πλέον κάνουν θραύση στις σύγχρονες κουζίνες. Μπορεί να μην ξέρει τι σημαίνει fusion και να επιμένει να λέει το κέικ, «κεκ»! Ε και; Όταν εκείνη αναλαμβάνει δράση στην κουζίνα, βάζει αποφασιστικά την κεντημένη ποδιά και λέει «θα σου ετοιμάσω κάτι πρόχειρο να φας, έρεψες», παίρνει τα πιο ταπεινά υλικά και δημιουργεί γεύσεις ανυπέρβλητες, φαγητά που σου προσφέρουν όχι μόνο απόλαυση, αλλά φροντίδα, αγάπη, παρηγοριά. Αυτή είναι η Ελληνίδα γιαγιά. Η βασίλισσα του comfort food.

Δημιουργώντας χέρι-χέρι

Όταν πάλι η περίσταση απαιτεί κάτι αληθινά απολαυστικό και κάπως ιδιαίτερο, βγάζει από το ντουλάπι το παλιό της συνταγολόγιο, γιατί «με τα χρόνια, ξεχνώ», βάζει τα γυαλάκια πρεσβυωπίας της και βρίσκει συνταγές παραδοσιακές, μερικές από τις οποίες τις γνωρίζει με τη σειρά της από τη δική της γιαγιά. Συνταγές περίτεχνες, «μπελαλίδικες» όπως ίσως τις αποκαλεί, για ονομαστές γλυκές και αλμυρές νοστιμιές, που αναμετρώνται με άνεση τις gourmet δημιουργίες των ακριβών εστιατορίων. Αν όχι σε εμφάνιση, σίγουρα σε γεύση. Έχει πολλά να μας μάθει αυτή η τόσο σπουδαία φιγούρα, αυτό το πρόσωπο που δίνει νέα διάσταση στην έννοια της φροντίδας, η δυο φορές μαμά μας, η γιαγιά. Δεν χάνουμε λοιπόν την ευκαιρία, όποτε βρίσκουμε ευκαιρία να τρυπώνουμε στην κουζίνα μαζί της. Να την παρατηρούμε ευλαβικά και κάθε τόσο να βάζουμε ένα χεράκι, βοηθώντας την. Και αν δεν καταφέρουμε ποτέ να αγγίξουμε τη δική της μαεστρία, κάτι ελάχιστο να μάθουμε από την τέχνη της, μια συνταγή που έχει επινοήσει μόνο αυτή, ή ακόμη ένα μικρό πολύτιμο tip, έχουμε βγει κερδισμένοι. Όσα χρόνια και αν περάσουν, όσες γενιές και αν αλλάξουν, η γιαγιά είναι μια διαχρονική αξία στην κουζίνα. Αλλά και στην ίδια τη ζωή.