Ένα από τα «αργυρά» παιδιά της Εθνικής ομάδας πόλο των Ολυμπιακών Αγώνων Τόκιο 2020, δύο φορές παγκόσμιος πρωταθλητής με την Εθνική ομάδα Κ20 και μόλις 22 ετών, ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου μας μιλά για το συναίσθημα του να κρεμά κανείς ένα Ολυμπιακό μετάλλιο στον λαιμό του. Παράλληλα, εξηγεί αν αληθεύουν οι διάφορες φήμες περί πόλο και ξεχωρίζει, μετά κόπου, το αγαπημένο του υλικό που δε λείπει ποτέ από τη διατροφή του.

Πως ξεκίνησε η ενασχόληση με τον αθλητισμό και έπειτα πως μπήκε το πόλο στη ζωή σου;

Η πρώτη μου στενή επαφή με τον αθλητισμό ήταν οι Ολυμπιακοί Αγώνες της Αθήνας, που αν και μικρός θυμάμαι κάποια πράγματα καθώς εκείνες είναι οι πρώτες μου «αθλητικές» αναμνήσεις. Όσον αφορά το πόλο, λόγω του πατέρα μου (πρώην παίκτης υδατοσφαίρισης με 4 συμμετοχές σε Ολυμπιακούς Αγώνες με την Εθνική ομάδα) βρισκόμουν από πολύ μικρή ηλικία δίπλα σε πισίνες ακόμη και πριν αρχίσω εγώ να παίζω και κάπως έτσι ξεκίνησα στα 7 μου, να δοκιμάσω το άθλημα. Δεν ξέρω αν η καριέρα του πατέρα μου έπαιξε τόσο μεγάλο ρόλο στο να παίξω εγώ πόλο, παρ’ όλα αυτά σίγουρα αν δεν έπαιζε ο ίδιος υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να μην γνώριζα ποτέ αυτό το άθλημα. Οπότε ο ρόλος του κυρίως ήταν αυτός, στο να γνωρίσω αυτό το άθλημα όμως έπειτα έμεινα για τελείως διαφορετικούς λόγους.

Πότε ξεκίνησες να ονειρεύεσαι για πρώτη φορά τη συμμετοχή σε Ολυμπιακούς Αγώνες;

Από μικρή ηλικία και από όταν ξεκίνησα να συμμετέχω στις «μικρές» Εθνικές ομάδες ως μακροπρόθεσμο στόχο είχα θέσει τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Το είχα σαν όνειρο το οποίο εν τέλει πραγματοποιήθηκε. Από πολύ μικρή ηλικία αντιμετώπιζα τους Ολυμπιακούς Αγώνες με… δέος. Πάντα όταν είχε Ολυμπιακούς καθόμουν μπροστά στην τηλεόραση και παρακολουθούσα όλα τα αθλήματα. Ήταν κάτι το οποίο φαινόταν στα μάτια μου τεράστιο και πίστεψα σε αυτό όταν άρχισα να γίνομαι μέλος των εθνικών ομάδων. Τότε το έθεσα σαν προσωπικό στόχο να φτάσω κάποια στιγμή εκεί.

Και τελικά τα κατάφερες και βρέθηκες στο Τόκιο 2020. Και μάλιστα, όχι απλά για να γράψεις μία συμμετοχή σε Ολυμπιακούς Αγώνες αλλά για να γράψεις ιστορία μαζί με τους συναθλητές σου κατακτώντας το πρώτο Ολυμπιακό μετάλλιο για το ελληνικό πόλο ανδρών. Μπορείς να περιγράψεις αυτό το συναίσθημα;

Το συναίσθημα του μεταλλίου δεν περιγράφεται. είναι κάποιες στιγμές που δεν χωράνε λόγια και αυτή είναι μία από αυτές. Σε κατακλύζουν συναισθήματα διαφορετικά, δεν μπορείς να τα εξηγήσεις. Είναι πολύ ξεχωριστή η στιγμή του να ανεβαίνεις στο βάθρο. Για όλη την ομάδα ο στόχος σε αυτή τη διοργάνωση ήταν αυτός, το μετάλλιο. Ναι μεν γνωρίζαμε τη δυσκολία, ήταν κάτι πάρα πολύ δύσκολο, όμως κανείς από εμάς δεν πήγε στο Τόκιο σκεπτόμενος «ΟΚ, ας μπούμε στην οχτάδα και όσο καλύτερα πάει». Όλοι θέλαμε αυτό, το ίδιο. Ξέραμε πως ο προημιτελικός θα ήταν ένα πολύ κρίσιμο παιχνίδι ώστε να καταφέρουμε τον στόχο και μετά αφ’ ότου κερδίσαμε εκεί ξέραμε πως ο δρόμος είναι ανοιχτός και πως έχουμε ένα ακόμη βήμα για το μετάλλιο. Να φτάναμε όσο πιο ψηλά γίνεται.

Πως γιόρτασες μία τόσο μεγάλη επιτυχία;

Αυτές οι στιγμές δεν έχουν αξία αν δεν τις μοιραστείς με την οικογένειά σου, με τους φίλους σου. Έτσι λοιπόν το γιόρτασα κι εγώ μαζί με τους δικούς μου ανθρώπους καθώς δεν υπάρχει κάτι καλύτερο από το να μοιράζεσαι μία τόσο μεγάλη χαρά μαζί τους. Ο πατέρας μου, μου είπε «συγχαρητήρια» και πως είναι πολύ περήφανος. Δεν το αντιμετωπίζει σαν κάτι που αφορά εκείνον αλλά σαν έναν πολυπόθητο στόχο που είχε το παιδί του και χαίρεται μόνο με αυτό. Ίσως να χαίρεται περισσότερο και από το να το πετύχαινε εκείνος. Σίγουρα όμως και ο ίδιος και οι παίκτες από προηγούμενες γενιές είναι πολύ χαρούμενοι καθώς πετύχαμε κάτι που έλειπε από την Εθνική ομάδα ανδρών μέχρι τώρα.

Το πόλο φημίζεται ως ένα από τα σκληρά αθλήματα καθώς πέφτει πολύ… ξύλο κάτω από το νερό. Ισχύει τελικά αυτή η φήμη;

Η αλήθεια είναι πως είναι ένα πάρα πολύ σκληρό άθλημα και πολύ απαιτητικό. Μόνο και μόνο το ότι βρισκόμαστε στο νερό, που δεν είναι το φυσικό μας περιβάλλον, κάνει το άθλημα αρκετά δύσκολο. Η σωματική επαφή μέσα στον αγωνιστικό χώρο το κάνει ακόμη πιο δύσκολο. Υπάρχουν μονομαχίες που είναι πολύ δυνατές και αυτό έχει ως αποτέλεσμα κάποιες φορές να υπάρχουν χτυπήματα, ηθελημένα και μη, οπότε ναι αυτή είναι η πραγματικότητα. Υπάρχει ένα πολύ μεγάλο μέρος του παιχνιδιού κάτω από το νερό το οποίο ο θεατής δε μπορεί να καταλάβει.

Ακόμη μία φήμη που περιβάλλει το πόλο και τους πολίστες είναι πως… τρώτε αρκετά. Αληθεύει και αυτό; Εσύ ξεχωρίζεις κάποια τροφή;

Τρώμε πολύ, η αλήθεια είναι αυτή. Λόγω της πολύ έντονης προπόνησης και των θερμίδων που καίμε το χρειαζόμαστε. Εμείς ίσως να τρώμε και λίγο παραπάνω από αυτό που χρειάζεται ορισμένες φορές αλλά… τι να κάνουμε. Προσωπικά μου αρέσουν πολλά φαγητά, δε μπορώ να ξεχωρίσω εύκολα κάποιο όμως αν θα έπρεπε να διαλέξω ένα που μου αρέσει λίγο περισσότερο από άλλα θα επέλεγα το προσούτο και γενικώς το κόκκινο κρέας, για την πρωτεΐνη και τη γεύση του σαφώς.