Η κορυφαία ελληνίδα ξιφομάχος, Δώρα Γκουντούρα, που στα 24 της έχει ήδη μετάλλια σε παγκόσμια πρωταθλήματα και κύπελλα και μία συμμετοχή σε Ολυμπιακούς Αγώνες μας μιλά για το Τόκιο 2020, για την όχι τόσο διαδεδομένη ξιφασκία και τα οφέλη της υγιεινής διατροφής σε ένα άθλημα που τα… κιλά δεν παίζουν μεγάλο ρόλο.

Δυστυχώς η ξιφασκία δεν είναι τόσο δημοφιλής στην Ελλάδα. Πως προέκυψε στη δική σου ζωή;

Η αλήθεια είναι πως η ξιφασκία δεν είναι διαδεδομένη στην Ελλάδα, και στη δική μου ζωή μπήκε εντελώς τυχαία. Ήμασταν εκδρομή με το σχολείο όταν ήμουν στην 6η δημοτικού κι έτυχε να διοργανώνεται μία ημερίδα αθλημάτων. Δοκιμάζαμε τα καινούργια αθλήματα και έτσι δοκίμασα την ξιφασκία. Από τον Σεπτέμβριο, ξεκίνησα! Μου φάνηκε ενδιαφέρον άθλημα και ήμουν κι εγώ δραστήριο παιδάκι αφού ως τότε είχα περάσει από αρκετά αθλήματα όπως καράτε και κολύμβηση. Τότε μου δόθηκε η ευκαιρία να δοκιμάσω κάτι καινούργιο και την άρπαξα.

Ποια ήταν η πρώτη φορά που σε φαντάστηκες να αγωνίζεσαι σε Ολυμπιακούς Αγώνες;

Δεν μπορώ να πω πως όταν με φαντάστηκα να παίζω σε Ολυμπιακούς ήμουν μικρή. Ήρθε μόνο του, σταδιακά. Πρώτα νίκη στο πανελλήνιο, μετά ένα μετάλλιο στο εξωτερικό, ένα στο ευρωπαϊκό, στο παγκόσμιο… Όταν το 2018 βρέθηκα κοντά στο να κερδίσω μετάλλιο στο παγκόσμιο γυναικών αντιλήφθηκα πως εκεί αγωνίζονται αθλήτριες που θα βρεθούν στους Ολυμπιακούς Αγώνες και σκέφτηκα πως αν μπορώ να τις κερδίσω μπορώ και να βρεθώ εκεί. Εκεί ήταν που έγινε το «κλικ» και συνειδητοποίησα πως έχω κι εγώ μία θέση στους Ολυμπιακούς.

Πως θα περιέγραφες την εμπειρία σου στο Τόκιο; Την πρώτη φορά που αγωνίστηκες σε Ολυμπιακούς Αγώνες.

Ήταν μία πολύ όμορφη εμπειρία, θα έχω να τη θυμάμαι μου άφησε πολλά συναισθήματα. Δυστυχώς δεν ήταν όπως αυτό που είχα στο μυαλό μου, περάσαμε δύσκολα με τον κορωνοϊό. Όλη αυτή η κατάσταση δεν μας άφηνε ούτε στιγμή, ήμασταν συνεχώς αγχωμένοι μήπως βγάλουμε θετικό τεστ. Αυτό μας έτρωγε ενέργεια που θα μπορούσαμε να δώσουμε στην ίδια τη διοργάνωση. Σίγουρα θα το έκανα ξανά και αυτή τη φορά υπό κανονικές συνθήκες για να μπορέσω να το απολαύσω ακόμη περισσότερο. Κρατάω όμως τα καλά, όλο τον δρόμο που πέρασα για να φτάσω ως εκεί. Με έκανε πιο δυνατή για να διεκδικήσω ακόμη μία συμμετοχή.

Αν έπρεπε να ξεχωρίσεις την αγαπημένη σου αθλητική στιγμή, ποια θα επέλεγες;

Κάθε αγώνας για εμένα είναι πολύ σημαντικός, είτε φέρει ένα μετάλλιο είτε όχι. Κυρίως οι αγώνες που δεν έχουν φέρει μετάλλιο είναι οι πιο σημαντικοί καθώς εκεί είναι που συνειδητοποιείς πράγματα που πρέπει να αλλάξεις στο παιχνίδι σου, στον χαρακτήρα σου, πράγματα που πρέπει να προσαρμόσεις. Αν θέλω, όμως, να ξεχωρίσω στιγμές θα πρέπει να πω για το μετάλλιο στο Ακρόπολις. Γιατί αυτό το τουρνουά μου δίνει την ευκαιρία να έχω τους δικούς μου ανθρώπους εκεί, να τους βλέπω να χαίρονται και να ζητωκραυγάζουν. Είναι πολύ συγκινητική στιγμή για εμένα, γιατί είναι κάτι που δεν έχω συνήθως στο εξωτερικό και παίζω μόνη μου.

Επειδή η ξιφασκία δεν είναι ιδιαίτερα «αναπτυγμένη» στην Ελλάδα, είναι και δύσκολο να δίνετε αγώνες και πρέπει να ταξιδεύετε αρκετά. Πως ανταπεξέρχεστε σε αυτή τη δυσκολία;

Η ξιφασκία είναι ένα άθλημα στο οποίο για να βαθμολογηθείς πρέπει να πηγαίνεις σε συγκεκριμένα τουρνουά στο εξωτερικό. Πρέπει να πηγαίνουμε για να προπονούμαστε και είναι αρκετά δύσκολη η κατάσταση διότι πρέπει να είσαι συνέχεια με μία βαλίτσα στο χέρι. Αλλά όταν κάνεις κάτι που αγαπάς δεν το βλέπεις ως αγγαρεία. Ξέρεις ότι θα πας κάπου που σου αρέσει.

Θα παρότρυνες ένα παιδί να ασχοληθεί με την ξιφασκία;

Θα παρότρυνα ένα παιδάκι να μπει στον αθλητισμό γενικά γιατί προσφέρει πάρα πολλά, ειδικά στην αναπτυξιακή ηλικία. Σίγουρα και την ξιφασκία διότι πιστεύω ότι αντιπροσωπεύω ένα άθλημα που μπορεί να καλλιεργήσει ένα παιδί σε πολλούς τομείς. Μέσα από την ξιφασκία, που είναι πολύ πνευματικό άθλημα, δαμάζεις τα δικά σου ένστικτα και τις σκέψεις, πειθαρχείς τον εαυτό σου και αφού καταφέρεις να κάνεις αυτό τότε προσπαθείς να κοντρολάρεις το παιχνίδι των αντιπάλων, να βάλεις μέσα την τακτική, τη στρατηγική. Σε βάζει σε διαδικασία σκέψης!

Πως σκέφτεσαι τη Δώρα σε 10 χρόνια από τώρα; Θα υπάρχει ακόμη ο αθλητισμός;

Δέκα χρόνια μου ακούγονται πολύ μακρινά,. Αυτό το λάθος κάνουμε όλοι, κοιτάζουμε μακροπρόθεσμα τις ζωές μας. Γενικά προσπαθώ κάθε φορά που ανεβαίνω στις πίστες να μην αφήνω τη στιγμή ανεκμετάλλευτη, να προσπαθώ να βιώνω κάθε τι ξεχωριστά και να δώσω την πρέπουσα σημασία διότι σε 10 χρόνια δεν ξέρω αν θα είμαι ενεργή στον αθλητισμό. Θέλω να μη μου μείνει κανένα κατάλοιπο!

Ίσως σε 10 χρόνια να «αφήσεις» τη συνήθεια της καλής και προσεκτικής διατροφής όμως τώρα είναι μάλλον αναγκαίο για τη ρουτίνα σου. Πες μας, ποιο είναι ένα υλικό που εντάσεις πολύ συχνά στη διατροφή σου και γιατί το επιλέγεις;

Η συνήθεια της καλής διατροφής στη ζωή μου δεν είναι μία καταναγκαστική διαδικασία, στο δικό μας άθλημα άλλωστε δεν παίζουμε με «κιλά» αλλά με «ηλικία». Προσπαθώ να κάνω μία διατροφή ώστε να μην επιβαρύνω το σώμα μου και να είμαι λειτουργική όμως δεν… μετράω τις θερμίδες. Το να ακολουθείς μία υγιεινή διατροφή είναι ένας τρόπος ζωής που υιοθέτησα για όλα τα οφέλη του. Προσπαθώ στη διατροφή μου να έχω ποικιλία γι’ αυτό και… βάζω μέσα και τα γλυκά!