Η ζωή της Χριστίνας Γκέντζου δεν ήταν στρωμένη με ροδοπέταλα. Αναγκάστηκε από την πρώτη της… ανάσα να δώσει τις μάχες της, καθώς ένα μαιευτικό λάθος δημιούργησε 100% αναπηρία στο αριστερό της χέρι. Τις κέρδισε όλες, έκανε το χέρι της κατά το ήμισυ λειτουργικό και το περασμένο καλοκαίρι στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού έγραψε ιστορία, κατακτώντας το πρώτο μετάλλιο (χάλκινο) της ελληνικής αποστολής.

Πως και πότε αποφάσισες να ασχοληθείς με ένα τόσο δυναμικό άθλημα;
Ως την ηλικία των 12 ετών ήμουν σε μια μονότονη και δύσκολη ρουτίνα αναγκαστικών φυσιοθεραπειών και επισκέψεων σε νοσοκομεία. Ήθελα να βγω από αυτήν την κατάσταση και αποφάσισα πως θέλω να ξεκινήσω ένα άθλημα. Έτσι, με κίνητρο τον αδερφό μου και τον ξάδερφο μου, οι οποίοι είχαν ξεκινήσει ήδη taekwondo κάτι μήνες νωρίτερα, αποφάσισα να ξεκινήσω και εγώ. Μια μόλις προπόνηση ήταν αρκετή για να ενθουσιαστώ πάρα πολύ και να νιώσω ότι το taekwondo ήταν αυτό που μου ταίριαζε. Οι περιπέτειες της υγείας μου και οι απαιτήσεις του αθλήματος μού επέτρεψαν να χτίσω έναν ιδιαίτερα δυναμικό χαρακτήρα.

Τι χρειάστηκε να θυσιάσεις για να φτάσεις σε αυτό το κορυφαίο επίπεδο;
Δε νιώθω πως θυσίασα κάτι. Το να προπονούμαι καθημερινά έξι ώρες ήταν ευχαρίστησή μου. Το να ξυπνάω χαράματα για να προπονηθώ, με ευχαριστούσε απόλυτα. Το να βρίσκομαι σε μια συγκεκριμένη δίαιτα ημέρες γιορτών δεν ήταν υποχρέωση, αλλά ευχαρίστηση. Το taekwondo απαιτεί πειθαρχία και προσήλωση. Ήξερα πως για να πετύχω τον στόχο μου και να έχω την τιμή να διεκδικώ μετάλλια με το εθνόσημο στο στήθος, έπρεπε να κάνω αυτά και ακόμη περισσότερα.

Πως ένιωσες όταν, στο Παρίσι, βρέθηκες στο βάθρο με το χάλκινο μετάλλιο περασμένο γύρω από τον λαιμό σου;
Με το που φόρεσα το χάλκινο ολυμπιακό μετάλλιο ένιωσα το βάρος όλης της Ελλάδας. Το γεγονός ότι κατάφερα να αγωνιστώ στη μεγαλύτερη διοργάνωση του κόσμου με το εθνόσημο, σηκώνοντας την ελληνική σημαία στο βάθρο, ήταν από τις μεγαλύτερες συγκινήσεις που έχω νιώσει στην ζωή μου. Είναι πολύ σπουδαίο για έναν αθλητή να φτάνει σε ένα τόσο μεγάλο επίτευγμα. Ένα παραπάνω όταν φέρνεις ένα άθλημα τόσο φρέσκο και καινούργιο στη χώρα σου, όπως το Para- Taekwondo.

Είσαι ικανοποιημένη απ’ όσα έχεις πετύχει ως τώρα στην αθλητική σου καριέρα; Κι αν όχι, ποιοι είναι οι επόμενοι στόχοι σου;
Είμαι αρκετά ικανοποιημένη με την αγωνιστική μου πορεία ως τώρα, αν και μπορούσα να διεκδικήσω υψηλότερο σκαλί στο βάθρο των Παραολυμπιακών Αγώνων. Ωστόσο, είμαι ευγνώμων για όλες τις εμπειρίες που μου χάρισαν οι αγώνες που συμμετείχα τους τελευταίους πέντε μήνες. Οι φιλοδοξίες δεν σταματούν εδώ και για αρχή θέλω να διαδώσω το para-taekwondo στον ελληνικό πληθυσμό, αλλά και την δύναμη που έχουν τα άτομα με αναπηρία, μέσα από διάφορες διοργανώσεις και δράσεις. Όσο για την αθλητική μου πορεία; Πιστεύω πως έχετε να δείτε πολλά από εμένα και ακόμα περισσότερα στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Λος Άντζελες.

Τι θα έλεγες για να πείσεις ένα παιδί να ασχοληθεί με το taekwondo;
Είναι ένα σπουδαίο άθλημα. Είναι μια πολεμική τέχνη που δεν παρέχει βία. Όλα βασίζονται στην τεχνική και το μυαλό. Γι’ αυτό ονομάζεται έτσι (tae - τεχνικές ποδιών, kwon - τεχνικές χεριών do - εξάσκηση του πνεύματος). Παράλληλα, εκτός από το αγωνιστικό κομμάτι, υπάρχει και το τεχνικό (poomsae), το οποίο εστιάζει σε αθλητές που δεν επιθυμούν να έρχονται σε επαφή.

Πως περνάς τον ελεύθερο χρόνο σου;
Μου αρέσει να περιποιούμαι τον εαυτό μου. Εξωτερικά και ψυχικά. Δίνω αρκετή βάση στο να νιώθω καλά με τον εαυτό μου, ώστε να διοχετεύω αυτήν μου την ενέργεια και στους συνανθρώπους μου. Επίσης, μου αρέσει να περνάω τον χρόνο μου σε παραλίες, καθώς έρχομαι σε μια ηρεμία, κάτι το οποία χρειάζομαι λόγω του πρωταθλητισμού.

Πόσο σημαντική είναι για σένα η σωστή διατροφή και ποιο είναι το φαγητό που αγαπάς και δεν μπορείς να αντισταθείς;
Η σωστή διατροφή είναι πολύ σημαντική για μια αθλήτρια του Para-Taekwondo. Πέρα από τις κατηγορίες, καθώς αγωνιζόμαστε ανάλογα με τα κιλά μας, μια ισορροπημένη διατροφή, με τα κατάλληλα τρόφιμα, βοηθά ώστε να μπορώ να αποδώσω το 100% στις προπονήσεις μου. Ένα από τα φαγητά τα οποία δεν μπορώ να αντισταθώ με τίποτα είναι το burger. Είναι το πρώτο πράγμα που λαχταρώ μετά από μια αυστηρή διατροφή, μετά από μια πιεστική εβδομάδα ή μετά από μια επιτυχία μου.