Tι γεύση είχε η επιστροφή στο σχολείο;

Υπήρχε μια εποχή, όχι και τόσο μακρινή, που η επιστροφή στα σχολεία είχε μια… διαφορετική γεύση. Ο Σεπτέμβρης ερχόταν όπως πάντα φουριόζος και ανυπόμονος, μύριζε βρεγμένο χώμα και σουσάμι. Ήταν πιστά τότε τα πρωτοβρόχια στο ραντεβού τους, όπως πιστοί ήταν και οι κουλουρτζήδες στο πόστο τους. Εκεί που πουλούσαν με ζέση το πιο αγαπημένο σνακ της σχολικής σάκας, το κουλούρι - πολύ πριν τα μπισκότα βρώμης, οι μπάρες με σπόρους τσία και τα σπιτικά μάφιν

γίνουν μόδα.

Σφολιάτες, πρώτες στην τάξη

Τότε βέβαια, είχε διαφορετική αξία και το σχολικό κυλικείο! Δεν ήταν απλώς το μέρος όπου έβρισκες κάτι να φας στο διάλειμμα – αν δεν είχες ήδη προμηθευτεί το προαναφερθέν κουλούρι. Ήταν σημείο συνάντησης, τόπος για σφολιάτα και… «κους κους», αυτοσχέδιο

«meeting point» και πηγή καθημερινής απόλαυσης. Ήταν ο μικρόκοσμος της σχολικής αυλής, με δικά του «must» και δικά του trends.

Η τυρόπιτα σφολιάτα -τρίγωνη, χρυσαφένια, συχνά καυτή και ολίγον λαδωμένη ήταν η σταθερά. Ο «άσος» του διαλείμματος. Άσος βέβαια και στο να σου λαδώνει τη μπλούζα καθώς το φύλλο της θρυμματίζονταν σε κάθε μπουκιά.

Στο ίδιο ράφι, έβρισκεςκαιτη λουκανόπιτα με το χαρακτη- ριστικό κυλινδρικό σχήμα, εκείνην που μέσα της έκρυβε το …απαγορευμένα νόστιμο, μπαμπάτσικο λουκάνικο. Λίγο πιο δίπλα έπαιρναν θέση τα κασεροπιτάκια για τους πιο "εκλεπτυσμένους", και φυσικά οι σοκολατόπιτες, που δεν προλάβαιναν ποτέ να μπαγιατέψουν.

Κακάο, το υπερ-ρόφημα

Το γάλα κακάο, σε μικρό χάρτινο κουτάκι, δεν ήταν απλώς ρόφημα, ήταν σύμβολο. Το έπινες με μια ανάσα ή το φύλαγες για το σπίτι, γιατί ήξερες πως στο ψυγείο του σπιτιού δεν είχε τέτοια. Στη μία περίπτωση γινό- σουν ήρωας της αυλής για τη λαιμαργία σου, στη δεύτε- ρη ήρωας της μαμάς για την εγκράτειά σου.

Τότε παλιά, κανείς δεν μιλούσε για «θρεπτική αξία» ή

«υγιεινό σνάκινγκ». Κανείς δεν γνώριζε τι πάει να πει energy bowl ή μπάρα δημητριακών ή πρωτεΐνης. Κι όμως, εκείνες οι γεύσεις ήταν το πιο γλυκό κομμάτι της σχολικής καθημερινότητας. Ήταν η απόδραση από την τάξη, η χαρά του διαλείμματος, το πρώτο «έξτρα» που διαλέγαμε μόνοι μας.

Σήμερα, το κυλικείο μπορεί να έχει αλλάξει. Αλλά η ανάμνηση μιας ζεστής τυρόπιτας στα χέρια, δεν θα

«κρυώσει» ποτέ. Θα σου ζεσταίνει το μυαλό και την καρδιά για πάντα!