Υπάρχει κάτι βαθιά παρηγορητικό στο φθινόπωρο. Μια εποχή μετάβασης, που μας υπενθυμίζει πως κάθε τέλος φέρνει μαζί του μια νέα αρχή. Και κάπου ανάμεσα στις βαλίτσες που μαζεύονται και στα ρούχα που αλλάζουν θέση στη ντουλάπα, ανάμεσα σε πλάνα, e-mails και σχολικές τσάντες, γίνεται η επανεκκίνηση. Το σπίτι ξαναγεμίζει με φωνές, μυρωδιές και γεύσεις.Η κουζίνα γίνεται σκηνικό δράσης και μας θυμίζει την αληθινή δύναμη του «μαζί». Ο πάγκος ζωντανεύει και το τραπέζι γίνεται ξανά τόπος συνάντησης,

όπου ξαναβρίσκουμε ρυθμούς, πατήματα και ρουτίνες.

Το φαγητό, βλέπετε, δεν είναι απλώς ανάγκη. Είναι τελετουργία, είναι εργαλείο επανασύνδεσης. Με τους άλλους, αλλά και με τον εαυτό μας. Το να μαγειρεύουμε, να στρώνουμε το τραπέζι, να μοιραζόμαστε, όλα αυτά μάς βοηθούν να χτίσουμε ρυθμό, σταθερότητα, όρεξη. Κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Γευστικές επανεκκινήσεις

Ίσως είναι τώρα η κατάλληλη στιγμή να οργανώσουμε ξανά την κουζίνα μας, όχι σαν υποχρέωση, αλλά σαν προετοιμασία για όλα τα φθινοπωρινά τραπέζια που έρχονται. Να καθαρίσουμε τα ντουλάπια από ό,τι πε- ρίσσεψε ή ξεχάστηκε. Να γεμίσουμε ξανά το ψυγείο με εποχιακά υλικά, γήινα, βαθιά, με χαρακτήρα. Να βρούμε συνταγές που θα γίνουν οι νέες αγαπημένες της σεζόν. Η σπαλομίτα βρίσκει τη θέση της στο ταψί με κριθα- ράκι και φλοίδες κεφαλοτυριού. Το κατσικάκι «δένει» με τα χοντρά μακαρόνια στη γάστρα. Το κουνουπίδι αποκτά ζωή και προσωπικότητα σε ένα σουφλέ με σίγκλινο, γιαούρτι και φέτα. Και η εποχή αποκτά γλύκα μοναδική με πουγκιά γαλακτομπούρεκου και σιρόπι μαστίχας.

Τρώγοντας με την ψυχή μας!

Φίλοι και συγγενείς, πρόσωπα αγαπημένα, όλοι έχουν μια θέση γύρω από ένα φθινοπωρινό τραπέζι. Με μια κατσαρόλα στη μέση, ένα κρασί που ανοίγει και κουβέ- ντες που κυλούν σαν το ζεστό φως του απογεύματος. Γύρω από το τραπέζι αυτό, θα μιλήσουμε για το κα- λοκαίρι που πέρασε, θα γελάσουμε με τις αναποδιές των διακοπών, θα θυμηθούμε τα μακροβούτια, στη θάλασσα μα και εκείνα τα αργόσυρτα πρωινά χωρίς ξυπνητήρια, τα παγωτά που έλιωσαν πριν προλάβουμε να τα φάμε. Και κάπως έτσι, θα γεμίσουμε ξανά, όχι μόνο το πιάτο, αλλά και την ψυχή.

Ένα τραπέζι, λοιπόν, μπορεί να είναι πολλά παραπάνω από ένα γεύμα. Μπορεί να είναι η αφετηρία για όλα αυτά που έρχονται. Γιατί όπως αλλάζει η εποχή, έτσι αλλάζουμε κι εμείς. Κι αν κάτι μένει σταθερό, είναι η ανάγκη να καθίσουμε ξανά μαζί. Με γεμάτα πιάτα και ανοιχτές καρδιές για όλα τα ωραία που είναι μπροστά!