Το Halloween, όπως το ξέρουμε σήμερα, είναι μια γιορτή με ρίζες αρχαίες. Σύμφωνα με την επικρατέστερη εκδοχή συνδέεται με το κελτικό Samhain, μια γιορτή των Δρυίδων που σήμαινε το τέλος της σοδειάς και την αρχή της χειμερινής περιόδου. Τότε πιστεύονταν ότι τα πνεύματα μπορούσαν να περάσουν στον κόσμο των ζωντανών και έτσι οι τελευταίοι άναβαν φωτιές για να τα αποτρέψουν. Στη σύγχρονη μορφή του, το Halloween διαδόθηκε από την Ιρλανδία και τη Σκοτία στην Αμερική, όπου και εξελίχθηκε σε μια γιορτή με στολές, “trick or treat”, κολοκύθες-φαναράκια και μπόλικη δόση φαντασίας. Παιδιά χτυπούν πόρτες για καραμέλες, ενήλικες οργανώνουν θεματικά πάρτι, ενώ οι διακοσμήσεις είναι από αστείες έως ανατριχιαστικές. Είναι μια μέρα που αγαπάει την υπερβολή, το χιούμορ και τη δημιουργικότητα, και γι’ αυτό, όσο “ξένη” κι

αν μας φαίνεται, καταφέρνει να μας κλείσει πονηρά το μάτι.

Είχατε και στο χωριό σας Halloween;

Εντάξει, προφανώς και δεν μεγαλώσαμε με κολοκύθες – φαναράκια, ούτε με παιδικά πάρτι με νυχτερίδες και μαγισσόσκονη. Ξέρουμε όμως πολύ καλά τι είναι οι κο- λοκύθες, οι γιαγιάδες μας μάλιστα τις έκαναν εξαίσιες φουρνιστές πίτες, που μοσχοβολούσαν κανέλα, σταφίδες και άχνη. Μεγαλώσαμε με ιστορίες για το στοιχειωμένο σπίτι ενός μακρινού θείου στο χωριό, που τις λέγαμε με την αρμόζουσα αγωνία στη φωνή τις νύχτες που θέλαμε να δημιουργήσουμε ατμόσφαιρα. Και ναι, δεν το λέγαμε Halloween. Το λέγαμε απλώς “βραδιά στο σπίτι”.

Τα πράγματα αλλάζουν και κάποιες φορές παραδόσεις που δεν γεννήθηκαν στη χώρα μας, βρίσκουν τρόπο να μπουν στη ζωή μας. Και αυτό δεν είναι κακό απαραίτητα. Κάπως έτσι και το Halloween βρήκε πια μια θέση και στο ελληνικό φθινόπωρο. Όχι για να αναιρέσει τις συνήθειές μας, αλλά για να σταθεί δίπλα τους, μαζί τους. Να φέρει λίγο παιχνίδι, λίγο χρώμα, λίγη φαντασία, λίγη εξωστρέ- φεια, σε μια εποχή μεταβατική που οδηγεί σιγά-σιγά στον χειμώνα και στο σπίτι.

Και τι πιο όμορφο απ’ το αδράξουμε την ευκαιρία να το γιορτάσουμε με τις δικές μας γεύσεις; Με γλυκά που ακουμπούν στην παράδοση αλλά “ντύνονται” αλλιώς; Με ένα τραπέζι γεμάτο μικρές ιστορίες: για τη θεία που έλεγε ιστορίες με φαντάσματα στο τζάκι, για τον παππού που πάντα έλεγε πως «οι κολοκύθες είναι καλύτερες ψητές».

Το Halloween δεν χρειάζεται να είναι εισαγόμενο. Μπορεί να είναι απλά… μεταφρασμένο. Στη γλώσσα μας. Στις δικές μας λέξεις. Στις δικές μας γεύσεις. Στα φθινοπωρινά μας βράδια, εκεί που το νέο και το παλιό κάθονται στο ίδιο τραπέζι - και μαζί περνούν αξέχαστα!