Εντάξει, όλοι μας έχουμε μάθει να τραβάμε λίγο πολύ το «κουπί» της ζωής. Όμως αυτό το κορίτσι από την Μυτιλήνη είναι πραγματικά εκπληκτικό και δικαίως, θεωρείται ήδη σπουδαίο κεφάλαιο της ελληνικής κωπηλασίας. Έχοντας μόλις κλείσει τα 20 χρόνια ζωής, έχει ένα παλμαρέ επιτυχιών που θα ζήλευαν ακόμη και βετεράνοι: Χάλκινο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Παρίσι το 2024 μαζί με τη Ζωή Φίτσιου στο διπλό σκιφ ελαφριών βαρών, δυο ασημένια μετάλλια στους Πανευρωπαϊκούς του 2023 και 2024 (πάλι με τη Ζωή), χρυσό μετάλλιο στο διπλό σκιφ ελαφρών βαρών στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ23 του 2022 (με τη Στυλιανή Νατσιούλα), χρυσό μετάλλιο στο μονό σκιφ ελαφριών βαρών στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κ23 του 2023, θέτοντας νέο παγκόσμιο καλύτερο χρόνο στην ηλικία των 18 ετών, χρυσό μετάλλιο στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ23 το καλοκαίρι που μας πέρασε στην Τσεχία. Όχι άσχημα για μια κοπελιά 20 Σεπτεμβρίων, δεν συμφωνείτε;

Πως μπήκε στη ζωή σου η κωπηλασία και τι ήταν αυτό που σε έκανε να την αγαπήσεις;

Μπήκε στη ζωή μου από πολύ νεαρή ηλικία, 8 χρονών περίπου, λόγω του μεγαλύτερου αδερφού μου, ο οποίος ήταν ο πρώτος που την "ανακάλυψε". Παρότι έκανα ήδη στίβο και ποδόσφαιρο αποφάσισα να τον ακολουθήσω, κυρίως γιατί ζήλεψα που αυτός έκανε κάτι ξεχωριστό και δεν το έκανα εγώ. Με τον καιρό να περνάει και με την τριβή με το άθλημα άρχισα να το αγαπάω, κυρίως λόγω του ανταγωνισμού του και της ιδιαιτερότητάς του σε σχέση με άλλα αθλήματα.

Πόσο απλό είναι για ένα νέο παιδί να θυσιάζει την καθημερινότητά του για να κάνει πρωταθλητισμό;

Υπήρξαν στιγμές που ήθελα να τα παρατήσω. Ήταν τρομακτικό στα 15 μου να βρίσκομαι στην εθνική ομάδα και μόνιμα στην Αθήνα μακριά από τους δικούς μου. Να κάνω οκτώ ώρες προπόνηση την ημέρα, προσπαθώντας ταυτόχρονα να εξισορροπήσω τα μαθήματα μου και προφανώς όλα αυτά που θα έπρεπε να κάνει ένα παιδί της ηλικίας μου . Χρειαζόταν συνεχώς να κάνω θυσίες. Δεν θα κρύψω ότι ακόμα και με πολύ καλό προγραμματισμό, πολλές μέρες ξυπνούσα 5 το πρωί για να πάω προπόνηση πριν το σχολείο και κοιμόμουν 2 τα ξημερώματα διαβάζοντας για την επόμενη μέρα. Όμως έθετα υψηλούς στόχους στον εαυτό μου και ήξερα ότι με τη βοήθεια του προπονητή μου, Αρίστου Βογιατζή, που με ξεχώρισε και με στήριξε πριν καν εγώ πιστέψω σε μένα, θα τους κυνηγούσα με κάθε κόστος χάρη στο χαρακτηριστικό μου, να είμαι τελειομανής.

Ποιο είναι το δύσκολο και ποιο το απολαυστικό κομμάτι μιας προετοιμασίας;

Είναι πολύ δύσκολο και μοναχικό άθλημα η κωπηλασία. Είναι καλοκαιρινό άθλημα και αυτό καθιστά τους χειμερινούς μήνες πολύ δύσκολους λόγω την συνεχούς προπόνησης, χωρίς να ξέρεις αν στο τέλος θα αποδώσει. Αυτό όμως είναι που κάνει ξεχωριστή την κωπηλασία στα μάτια μου και της δίνει μια χάρη, γνωρίζοντας μόνο εγώ πόσο έχω παλέψει για να φτάσω μέχρι εδώ και να φέρω ένα αποτέλεσμα που για κάποιους φαίνεται απλό. Όσο παράξενο κι αν ακούγεται, αυτές οι ατελείωτες ώρες προπόνησης είναι που μου αρέσουν γιατί μέσα σε αυτές υπάρχουν ανεξίτηλες εικόνες χαραγμένες στο μυαλό μου που θα με ακολουθούν για όλη μου την ζωή. Προφανώς και το να κερδίσω ένα μετάλλιο είναι ξεχωριστό και είναι ο λόγος όλων αυτών που κάνω για να φτάσω μέχρι εκεί, αλλά όπως είπα όλες οι στιγμές που οδηγούν σε αυτό μου δίνουν πολύ περισσότερη χαρά και αυτές θέλω να μην ξεχάσω ποτέ. Και σε αυτό το σημείο θέλω να ευχαριστήσω τους γονείς μου, που με στήριζαν πάντα με απίστευτο τρόπο και ποτέ δεν αμφέβαλλαν στο αν θα τα καταφέρω. Η πίστη τους με βοηθά να ξεπερνάω κάθε εμπόδιο.

Ποια είναι η ρουτίνα σου τη μέρα που ετοιμάζεσαι για έναν αγώνα;

Μια μέρα που αγωνίζομαι ξεκινάει πιο χαλαρά προ- πονητικά, αλλά μαζί υπάρχει ενθουσιασμός και ένα δημιουργικό άγχος. Θα ξυπνήσω, θα φάω αναλόγως αν μου το επιτρέπει η κατηγορία κιλών που αγωνί- ζομαι, θα κάνω μια ελαφριά προπόνηση και μετά θα συγκεντρωθώ απόλυτα στον στόχο μου, που είναι η κούρσα. Μαζεύω δυνάμεις σωματικές και ψυχικές για να δώσω τον καλύτερο εαυτό μου, αποφεύγοντας τις πολλές σκέψεις και τα social media, συχνά ακούγοντας μουσική. Με την εκκίνηση της κούρσας όλο το άγχος σβήνεται σε μια στιγμή και γυρνάει σε πείσμα και αποφασιστικότητα. Είναι περίπου επτά λεπτά μέχρι τον ήχο του τερματισμού και αν κάνω όλα όσα γνωρίζω σωστά, μπορεί να βρεθώ στο βάθρο.

Μηλένα, το να εκπροσωπείς τα ελληνικά χρώματα, να κρεμάς μετάλλια στο στήθος και να ακούς τον εθνικό ύμνο πως σε κάνει να νοιώθεις;

Απερίγραπτο συναίσθημα. Δεν συνηθίζεται ποτέ. Κάθε φορά συγκινούμαι το ίδιο, γιατί κάθε φορά είναι το ίδιο ξεχωριστή. Τρέμω από αδρεναλίνη και πολλές φορές δεν συγκρατούμαι και κλαίω. Είμαι πολύ περήφανη που μπορώ να εκπροσωπώ την Ελλάδα σε τέτοιο επίπεδο, πόσο μάλλον τη στιγμή που ακούω τον εθνικό ύμνο της χώρας μου και χιλιάδες μάτια βλέπουν την ελληνική σημαία να ανεμίζει πιο ψηλά από τις άλλες για αυτά τα λίγα λεπτά της απονομής. Ξεκινώντας κωπηλασία ποτέ δεν πίστευα ότι θα έφτανα μέχρι εδώ. Είχα όνειρο να μπορώ να αγωνίζομαι με το εθνόσημο, το οποίο γρήγορα έγινε πραγματικότητα με το να πάω σε Ολυ- μπιακούς αγώνες και να ζήσω την υπέρτατη χαρά και ευτυχία ενός χρυσού.

Έχεις καταφέρει τόσα πολλά σε τόσο νεαρή ηλικία. Υπάρχει κάποια συμβουλή που θα έδινες σε παιδιά που ξεκινούν τώρα να κυνηγούν τα αθλητικά όνειρά τους;

Πριν μερικά χρόνια μου έλεγε ο προπονητής μου ότι έχω προοπτική και γελούσα. Αποδείχτηκε ότι είχε δίκιο, αλλά πάνω από όλα εγώ έπρεπε να πιστέψω εγώ σε εμένα και να μην τα παρατάω ποτέ. Μου είχε δώσει μια συμβουλή που πάντα τηρώ ακόμα και τώρα: "Να βάζεις τον πήχη στον θεό. Τον θεό δεν θα τον φτάσεις ποτέ, αλλά θα πλησιάσεις όσο περισσότερο μπορείς". Εξαιρετική συμβουλή, θα έλεγα σε όλους τους ανθρώπους, νεότερους και μη, να την ακολουθήσουν. Πολλές φορές δεν ξέρουμε τα όρια μας μέχρι να τα ανακαλύψουμε.

Εκτός από την κωπηλασία, τι σου αρέσει να κάνεις στον ελεύθερο χρόνο σου για να χαλαρώνεις;

Μου αρέσει να ασχολούμαι με διάφορα χόμπι, όπως η ποδηλασία. Με βοηθά να «ξεχνιέμαι» και να μένω εγώ και οι σκέψεις μου. Τον ελεύθερο μου χρόνο όμως, τον περνάω κυρίως με τη μουσική. Ασχολούμαι από τα οκτώ μου με το πιάνο και το τραγούδι και έτσι έχει γίνει για εμένα ένα τρόπος έκφρασης.

Ποιο είναιτο αγαπημένο σου τρόφιμο που απολαμβάνεις και δεν αποχωρίζεσαι από μικρή;

Με την πάροδο των χρόνων έχω αλλάξει αρκετά αγαπημένα φαγητά. Από παλιά όμως, θα έλεγα ότι το αγαπημένο μου φαγητό ήταν οι φακές από τα χεράκια της μαμάς μου. Ακόμη και τώρα έχουν μείνει πολύ ψηλά στην λίστα των αγαπημένων μου φαγητών. Τι να πει κανείς; Τίποτα δεν κερδίζει το φαγητό που είναι φτιαγμένο με την αγάπη μιας μάνας.