Για τους περισσότερους από εμάς ένα πεζούλι, ένας τοίχος ή ένα κενό ανάμεσα σε δύο κτίρια είναι, απλώς, μέρος του αστικού τοπίου. Για τον Δημήτρη Κυρσανίδη, όμως, τον Έλληνα “βασιλιά” του parkour, είναι ένας καμβάς δημιουργίας και μια πρόκληση να ξεπεράσει τους νόμους της βαρύτητας. Ο "DK", το παιδί που ξεκίνησε το 2007 από τις γειτονιές της Θεσσαλονίκης για να κατακτήσει τον κόσμο, δεν υπήρξε μόνο ένας παγκόσμιος πρωταθλητής. Υπήρξε ένας αθλητής-σύμβολο της επιμονής, που απέδειξε ότι με πίστη και σκληρή δουλειά, τα όρια υπάρχουν μόνο για να τα σπάμε.

Δημήτρη, κρίνοντας από το άθλημα που επέλεξες να κάνεις, σαν πιτσιρικάς ήσουν αεικίνητο και… άτακτο παιδί;

Ναι, μπορείς να το πεις και έτσι. Πάντα ήμουν αθλητικός έκανα διάφορα αθλήματα από ποδόσφαιρο μέχρι κολύμβηση, taekwondo, στίβο και κάποια στιγμή βρήκα το parkour.

Πάμε πίσω στο 2007. Πώς ένα παιδί στη Θεσσαλονίκη ανακαλύπτει το parkour σε μια εποχή που το άθλημα ήταν σχεδόν άγνωστο στην Ελλάδα;

Είχα δει ένα άτομο που ήδη το έκανε στη γειτονιά μου και έψαχνε να βρει μια ζακέτα. Δεν την βρήκε και την βρήκα εγώ που ήμουν δώδεκα χρονών. Του είπα αστειευόμενος ότι μου χρωστάει χάρη και ότι δεν θα πάρει την ζακέτα του αν δεν μου την κάνει. Γελάσαμε, και τότε με ρώτησε τι θέλω κι εγώ χωρίς να το πολυσκεφτώ του ζήτησα να μου μάθει parkour. Είδα ότι είναι κάτι εντελώς διαφορετικό, το οποίο δεν μπορούσε να το κάνει ο καθένας. Όποτε αυτό ήταν που με τράβηξε περισσότερο, το ότι ένοιωθα διαφορετικός από τα άλλα παιδιά.

Η διαδρομή από τα πάρκα της πόλης μέχρι το χρυσό μετάλλιο στο Τόκιο και τη Σαντορίνη δεν ήταν στρωμένη με ροδοπέταλα, έτσι δεν είναι;

Μοιάζει με θαύμα το ότι έχω κερδίσει αυτά τα μετάλλια! Όσοι κάναμε parkour στην Ελλάδα - πόσο μάλλον Θεσσαλονίκη- δενείχαμεπρόσβαση ποτέσεγυμναστήρια, δεν είχαμε προπονητές, δεν είχαμε τίποτα απολύτως. Tο μόνο που κάναμε ήταν προπόνηση στα πάρκα με βροχές, με χιόνια, με κάθε συνθήκη. Αυτό που μου έδωσε

την μεγαλύτερη δύναμη να συνεχίζω κάθε φορά ήταν ο Θεός. Ο πιο δύσκολος μου αγώνας ήταν το 2017 στην Σουηδία, όταν κέρδισα ένα παγκόσμιο με ραγισμένο χέρι. Μάλιστα, το χτύπησα στην προπόνηση μία μέρα πριν και ήμουνα στο ενδιάμεσο αν θα διαγωνιστώ ή όχι, αλλά στο τέλος τους κέρδισα όλους!

Πίσω από κάθε άλμα κρύβονται αμέτρητες ώρες προπόνησης. Χρειάστηκαν «θυσίες» για να παραμείνεις στην κορυφή του παγκόσμιου ανταγωνισμού;

Σίγουρα κάθε άθλημα έχει τις δικές του δυσκολίες. Για άλλους, θεωρητικά, έχω κάνει πολλές θυσίες. Όμως για εμένα δεν θεωρώ ότι θυσίασα κάτι. Όταν αυτό που κάνεις πραγματικά το αγαπάς και δε σε πιέζει κανείς να το κάνεις με το ζόρι, δεν θυσιάζεις κάτι. Δεν πήγαινα ποτέ σε καφετέριες, μπαρ, μπουζούκια, κλαμπ. Προτιμούσα να κάνω προπόνηση δέκα ώρες την ημέρα. Ο δικός μου κύκλος ήταν σχολείο, φαγητό, προπόνηση, ξεκούραση. Και ξανά την άλλη μέρα το ίδιο. Το πάθος μου ήτανε αυτό που με οδήγησε πιο μακριά.

Πολλοί ταυτίζουν το parkour με το ρίσκο. Εσύ πώς ορίζεις τον φόβο;

Είναι ένας σύμβουλος που με κρατάει ασφαλή. Όταν κάνεις parkour σωστά, θεωρητικά δουλεύεις κάθε μέρα με τους φόβους σου και με το πως να τους αντιμετωπίσεις. Πώς να κάνεις ένα άλμα, πώς να προσγειωθείς σωστά, δεν έχει να κάνει με το ρίσκο. Γενικά στο parkour, αυτό που αντιμετωπίζουμε κάθε μέρα είναι το πώς να προχωρήσουμε βήμα - βήμα και να πετύχουμε πράγματα με το σώμα μας. Ξέρω ακριβώς πώς πρέπει να βάλω το σώμα μου για να μην τραυματιστώ και αυτό με έχει βοηθήσει σε πολλά πράγματα.

Το 2022 αναδείχθηκες ο πρώτος επίσημος παγκόσμιος πρωταθλητής freestyle στην ιστορία. Πως ένοιωσες όταν ακούστηκε ο Εθνικός Ύμνος στην άλλη άκρη του κόσμου;

Το Τόκιο ήταν μία πολύ δύσκολη περίοδος για μένα, καθώς από την προηγούμενη χρονιά είχα ένα τραυματισμό στο πόδι που με κράτησε περίπου ενάμιση χρόνο εκτός δράσης. Ευτυχώς με βοήθησαν οι επαγγελματίες, εξειδικευμένου κέντρου φυσικοθεραπείας, στο Πανόραμα Θεσσαλονίκης, οι οποίοι έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην αποκατάστασή μου. Με ελάχιστη προετοιμασία που είχα κάνει πήγα Τόκιο, έκανα το σταυρό μου, διαγωνίστηκα και κέρδισα τον καλύτερο αθλητή του κόσμου που από τότε δεν έχασε ξανά. Ξαφνικά, ενώ για ενάμιση χρόνο δεν είχα διαγωνιστεί πουθενά και ήμουν «θεατής» το 2021, βρέθηκα στην κορυφή του κόσμου και ακούστηκε ο Εθνικός Ύμνος. Ήταν ένα απίστευτο συναίσθημα που δεν περιγράφεται με λόγια.

Έχεις καταφέρει να γίνεις πηγή έμπνευσης για πολλά νέα παιδιά. Ποια συμβουλή θα τους έδινες;

Συνήθως, επειδή συναντώ κάθε μέρα στο γυμναστήριο μου τέτοια παιδιά, αυτό που φοβούνται κυρίως δεν είναι τόσο η αποτυχία. Αυτό που τους ανησυχεί όλους και ιδίως τους γονείς είναι το, αν αυτό που πρόκειται να κάνουν τα παιδιά στο μέλλον θα έχει λεφτά ή όχι. Πιστεύω πως πάντα υπάρχει τρόπος να τα καταφέρεις και εγώ είμαι το παράδειγμα. Κάνω parkour και βγάζω χρήματα από αυτό τα τελευταία 12 χρόνια. Και είναι απίστευτο για ένα άθλημα που δεν το ήξερε κανείς πριν το 2007. Τα παιδιά να πιστεύουν ότι μπορούν να βρουν τον τρόπο, όπως ακριβώς τον βρήκα εγώ.

Μετά από τόσες διακρίσεις, μετάλλια και ταξίδια, τι είναι αυτό που συνεχίζει να σε κρατάει «πεινασμένο» για εξέλιξη;

Αποφάσισα, μεγαλώνοντας, να βάλω ένα τέλος. Για να καταφέρεις να κερδίσεις τον αγώνα πλέον, με τους σημερινούς κανόνες, πρέπει να κάνεις πιο επικίνδυνα πράγματα, κάτι το οποίο δεν είναι στο στυλ μου. Το σώμα μετά από ένα σημείο δεν ακολουθεί αυτό που κάνουν οι νεότεροι και έτσι είπα ότι το διαγωνιστικό κομμάτι του parkour ολοκληρώθηκε για μένα. Πλέον, προτεραιότητα είναι το γυμναστήριο που έχουμε στο Ωραιόκαστρο Θεσσαλονίκης, το Nouvelle, στο οποίο φιλοξενούμε 250 περίπου παιδιά. Πήρα το μοναδικό πτυχίο προπονητικής επιπέδου «Α» που ισοδυναμεί με πτυχίο ΤΕΦΑΑ, αποκλειστικά στο άθλημα του parkour και έχω πλέον την δικιά μου σχολή. Ευελπιστώ μέσα από αυτήν να βοηθήσω πολλά παιδιά και φυσικά, θέλω να παραμείνω ένας ιδανικός οικογενειάρχης.

Ποιο είναι το αγαπημένο σου φαγητό ή συστατικό, για το οποίο θα έκανες δύσκολα άλματα, ελιγμούς ή και θα ξεπερνούσες εμπόδια, για να καταφέρεις να το φτάσεις και να το απολαύσεις;

Το αγαπημένο μου φαγητό είναι το κοτόπουλο με πατάτες. Ένα πιάτο για το οποίο δεν θα δίσταζα να ξεπεράσω εμπόδια και δυσκολίες, προκειμένου να το απολαύσω, καθώς συνδυάζει απλότητα, γεύση και διαχρονική αξία.

Αντλώντας έμπνευση από το αγαπημένο πιάτο του αθλητή Δημήτρη Κυρσανίδη (DK), το κοτόπουλο με πατάτες, δημιουργήσαμε για εσάς μια ιδιαίτερη συνταγή που αναδεικνύει την αγαπημένη του γεύση: κοτόπουλο με σάλτσα λεμονιού και τερίνα πατάτας.