Το Πάσχα στην Ελλάδα τα έχει όλα: μυσταγωγικό παλμό, ανοι-ξιάτικο φως, σύσφιξη οικογενειακών δεσμών και …πληθωρική γεύση. Καθώς οι μέρες μεγαλώνουν και η άνοιξη μπαίνει όλο και πιο πολύ στη ζωή μας, τα τραπέζια ανοίγουν - κυριολεκτικά και συμβολικά. Είναι η μεγαλύτερη γιορτή της Ορθοδοξίας, αλλά και μια στιγμή συλλογικής εξωστρέφειας, όπου το φαγητό γίνεται αφορμή για μοίρασμα, χαμόγελα και επιστροφή στα ουσιώδη. 

Άλλοτε στην εξοχή, στην αυλή, πλάι σε ανθισμένα δέντρα με μυρω-διές από ψησίματα, άλλοτε μέσα στην πόλη, με ανοιχτά παράθυρα και το ανοιξιάτικο φως να πλημμυρίζει το σπίτι, το πασχαλινό τραπέζι διατηρεί πάντα τον πανηγυρικό του χαρακτήρα. Μετά τη νηστεία, η γαστρονομία αποκτά τον πρωταγωνιστικό ρόλο που της αξίζει: πιάτα φροντισμένα, γεύσεις γεμάτες, συνταγές που συνδέουν την παράδοση με μια πιο σύγχρονη ματιά. Το μενού της ημέρας αυτής το προσμονούμε καιρό, επομένως η σύνθεσή του, αξίζει λίγη σκέψη παραπάνω. 

Το γεύμα ξεκινά με ζεστές, γήινες νότες, όπως μια τάρτα με καραμελωμένα κρεμμύδια και κατσικίσιο τυρί, και συνεχίζει με φρέσκες πινελιές άνοιξης μέσα από μια πράσινη σαλάτα με ραντίτσιο, κολοκυθάκια, ακτινίδιο και παρμεζάνα. Το αρνίσιο ρολό με πέστο μυρωδικών και ψητές πατάτες με σκόρδο κρατά τον εορταστικό παλμό της ημέρας, ενώ το προφιτερόλ με λευκή σοκολάτα, καραμελωμένο τσουρέκι και φουντούκια κλείνει το τραπέζι γλυκά και φωτεινά. 

Γιατί η Λαμπρή, όπως την αποκαλούμε, βρίσκει πάντα τον τρόπο να γεμίζει το τραπέζι -και τις στιγμές - με φως.