Άλλο να στρώνεις το τραπέζι για έναν και άλλο για πολλούς. Όλοι το ξέρουμε αυτό. Η διαφορά δεν είναι μόνο στην ποσότητα, είναι πρώτα και κύρια στην ίδια την εμπειρία του φαγητού. Τα πιάτα πλησιάζουν προς το κέντρο, τα ποτήρια γεμίζουν ξανά και ξανά, και ξαφνικά, το γεύμα γίνεται αφορμή όχι απλώς για να χορτάσουμε, αλλά για να βρεθούμε πιο κοντά, να γιορτάσουμε τη στιγμή, να μοιραστούμε. 

Στο ελληνικό καλοκαίρι αυτό το “μαζί” παίρνει τη μορφή μιας σχεδόν τελετουργίας χωρίς κανόνες. Κάποιος φέρνει ψωμί, κάποιος άλλος ανοίγει ένα μπουκάλι, κάποιος δοκιμάζει πρώτος και κάνει εκείνο το μικρό νεύμα που σημαίνει “ναι, πέτυχε”. Ένα μπαλκόνι, μια αυλή, μια κουζίνα που δουλεύει με ανοιχτή πόρτα και στη μέση πιάτα που δεν μένουν ποτέ για πολύ γεμάτα. 

Τέτοια είναι τα πιάτα που σας προτείνουμε στη συνέχεια. Η τηγανιά με το ξιδάτο λουκάνικο δίνει τον τόνο, έντονη και αρωματική. Ο μαρινάτος γαύρος με μπούκοβο φέρνει τη θάλασσα πιο κοντά, με μια οξύτητα που ανοίγει την όρεξη για μεγάλες μπουκιές και μικρές κουβέντες. Η πατατοσαλάτα με καπνιστό σκουμπρί και chilli δίνει τη δική της ένταση, λίγο απρόσμενη, αλλά τόσο ταιριαστή. Είναι πιάτα που δεν ζητούν προσοχή, την κερδίζουν. 

Δεν υπάρχουν σωστές σειρές, “δικό μου και δικό σου”, πρώτα και δεύτερα πιάτα. Υπάρχει ρυθμός: κάποιος κόβει, κάποιος σερβίρει, κάποιος μιλάει και οι άλλοι ακούν μέχρι να πάρουν σειρά, μόλις δοκιμάσουν κάτι που αξίζει σχόλιο. Οι ιστορίες μπλέκονται με τις γεύσεις, οι παύσεις γεμίζουν με ψωμί που βουτάει στο ζουμί, και το τραπέζι γίνεται κάτι ζωντανό, που αλλάζει όσο περνά η ώρα. 

Γιατί όταν τρως με άλλους, τρως αλλιώς. Πιο ανοιχτά, πιο γενναιόδωρα, με λιγότερη σκέψη και περισσότερη διάθεση. Και έτσι, πριν καλά - καλά το καταλάβεις, το φαγητό παύει να είναι αυτοσκοπός. Γίνεται το μέσο για να συμβεί ό,τι έχει πραγματικά σημασία.