Σε κάποιο όχι και τόσο μακρινό καλοκαίρι, τότε που ήμασταν παιδιά, κάθε βόλτα στη θάλασσα σήμαινε αυτόματα και… τσιμπολόγημα πλάι στο κύμα. Τότε το παραθαλάσσιο φαγητό έπαιρνε συγκεκριμένες μορφές. Ήταν σαντουιτσάκια μαργαρίτες με κασέρι και ζαμπόν, ταπεράκι με κεφτέδες, συχνά πυκνά λουκουμάς από κάποιον πλανόδιο πωλητή, σχεδόν πάντα καρπούζι κομμένο όπως-όπως, με τα ζουμιά να τρέχουν άλλωστε το ξέπλυμα ήταν μια βουτιά υπόθεση.

Το ίδιο πάνω κάτω συμβαίνει και σήμερα. Καλοκαίρι σημαίνει θάλασσα, και η θάλασσα δεν θα πάψει ποτέ να μας ανοίγει την όρεξη. Στην παραλία, όλα μοιάζουν να λειτουργούν λίγο διαφορετικά, το ίδιο και ο τρόπος που απολαμβάνουμε το φαγητό. Ίσως είναι ο ήλιος που ανεβάζει τη διάθεση, το αλάτι που μένει στο δέρμα, ή εκείνη η χαλαρότητα που κάνει την ημέρα να κυλά χωρίς πρόγραμμα. Το σίγουρο είναι ότι πλάι στη θάλασσα, ακόμα και το πιο απλό, αποκτά άλλη ένταση.

Είναι λογικό να πεινάμε στην παραλία. Κολυμπάμε, κινούμαστε, παίζουμε ρακέτες, άρα το σώμα μας ζητά ενέργεια. Και βέβαια, μαζί με την πείνα, εντείνεται και η ανάγκη για μοίρασμα, γιατί στη θάλασσα τρώμε πιο ωραία όταν τρώμε με παρέα. Τα τάπερ ανοίγουν στη μέση, τα φρούτα κόβονται πρόχειρα, τα χέρια απλώνονται χωρίς δεύτερη σκέψη. 

Και αν σήμερα πολλά έχουν αλλάξει από τα παιδικά μας καλοκαίρια, το σίγουρο είναι ότι για να απολαύσουμε πραγματικά το φαγητό στη θάλασσα, αξίζει να το κρατήσουμε απλό και φρέσκο. Τα φρούτα δεν χάνουν ποτέ την αξία τους και την τιμητική τους: καρπούζι, πεπόνι, ροδάκινα ή σταφύλια δροσίζουν και ενυδατώνουν. Τα ελαφριά σάντουιτς με λαχανικά, τυρί ή κοτόπουλο είναι πρακτικά και χορταστικά, ενώ οι σαλάτες σε καλά κλεισμένα δοχεία, με ζυμαρικά, όσπρια ή κινόα, κρατούν την ενέργεια χωρίς να βαραίνουν. Καλό είναι να αποφεύγουμε τα πολύ λιπαρά ή βαριά φαγητά που δεν ταιριάζουν έτσι κι αλλιώς με τις υψηλές θερμοκρασίες, καθώς και τα ευαίσθητα τρόφιμα που αλλοιώνονται γρήγορα. Ένα μικρό ψυγειάκι ή μια ισοθερμική τσάντα, βέβαια, κάνουν τη διαφορά, διατηρώντας τα τρόφιμα ασφαλή και δροσερά για περισσότερη ώρα. Και φυσικά, το νερό είναι απαραίτητο, τόσο για την ενυδάτωση, όσο και για να ισορροπεί την ένταση του ήλιου. 

Στην παραλία, το φαγητό γίνεται εξωστρεφές. Δεν τρώγεται βιαστικά ούτε ατομικά. Μοιράζεται, σχολιάζεται, συνοδεύει στιγμές. Είναι εκείνο το κάτι που ενώνει τις βουτιές με τις κουβέντες και κάνει την ημέρα να κυλά πιο όμορφα. Γιατί όπως παντού και όπως πάντα, σημασία έχει ό,τι τρως να το απολαμβάνεις.